Na sprzedaż gotowe i sprawdzone spółki zoo w Warszawie. Rejestracja i zakładanie w trybie błyskawicznym.

TRIUMF HARRY’EGO D. WHITE’A

W miesiąc po wylądowaniu wojsk alianckich na plażach Normandii czołowe państwa zachodnie, z wyłączeniem Niemiec, podjęły studia nad wypracowaniem warunków i sposobów odbudowy gospodarczej. Kilka tygodni później, w okresie od 1 do 22 lipca 1944 w Bretton Woods, małej uzdrowiskowej miejscowości w stanie New Hampshire, odbyła się z udziałem 45 państw I Konferencja Narodów Zjednoczonych w Sprawach Walutowych i Finansowych. W konferencji uczestniczył również Związek Radziecki, który nawiasem mówiąc nigdy nie ratyfikował układów tam podpisanych ani też nie zaakceptował decyzji z Savannah, kładącej podwaliny pod Międzynarodowy Fundusz Walutowy.

Na przebieg negocjacji w Bretton Woods poważny wpływ wywarła postawa dwóch osobistości: Johna M. KEYNESA reprezentującego Wielką Brytanię i Harry’ego D. WHITE’A, przedstawiciela Stanów Zjednoczonych. Na konferencji ujawniły się nie tylko przeciwne tezy – brytyjska i amerykańska, ale przede wszystkim przepaść ekonomiczna dzieląca Stany Zjednoczone od państw europejskich. Na stan tych ostatnich wpływał nie tylko poniesiony w czasie wojny wysiłek militarny, ale także operacje finansowe, jakich w okupowanych krajach dokonywali Niemcy. Po zakończeniu wojny doprowadziło to do gigantycznej inflacji.

Pięcioletnia wojna pociągnęła za sobą koszty, które dla Wielkiej Brytanii mierzyły się trzykrotnością, a dla Francji pięciokrotnością ich rocznych dochodów narodowych. W Stanach natomiast produkt narodowy brutto oraz zarobki realne uległy podwojeniu w roku 1940 i ponownie w 1945. Zniknęło też praktycznie bezrobocie. Dodać należy jednak, że od roku 1941 Waszyngton przeznaczał 70% budżetu federalnego na gospodarkę wojenną.

Na konferencji w Bretton Woods, mimo różnicy poglądów co do środków i sposobów finansowania tak upragnionej i oczekiwanej przez wszystkie państwa zachodnie drogi do normalności, dość szybko osiągnięto porozumienie. Consensus dotyczył trzech głównych założeń.

Pierwsze z nich przewidywało wymienialność waluty dla całości płatności bieżących. To pociągnięcie samo w sobie już pozwalało uchronić świat od bałaganu walutowego, jaki istniał przed wojną.

Drugim założeniem, związanym ściśle z poprzednim, było zobowiązanie poszczególnych państw do utrzymania stabilnych kursów dewizowych w celu faworyzowania wielostronnej wymiany handlowej. Państwa sygnatariusze układów z Bretton Woods zrezygnowały z praktyki jednostronnej dewaluacji swojej waluty bez wyraźnej i nadzwyczajnej przyczyny.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.