Na sprzedaż gotowe i sprawdzone spółki zoo w Warszawie. Rejestracja i zakładanie w trybie błyskawicznym.

Pobudzanie zespołów pracy – kontynuacja

Funkcje kierowania w organizacjach realizują zwyczajni ludzie, mający zalety i wady. Muszą to być jednak osoby zdolne rozwijać swą dojrzałość do sprawowania tych funkcji. Wysiłek tego rodzaju wymaga nabycia zdolności postawienia siebie na miejscu drugiej osoby, zrozumienia i obiektywności (bezstronności). Wymaga to dobrej znajomości samego siebie, swoich mocnych i słabych stron oraz motywów działania. Trzeba także być zdolnym do kierowania własnymi emocjami, nie po to, aby je tłumić, lecz ukierunkowywać w użyteczny sposób. Nie można osiągnąć tych rezultatów bez stopniowego otwierania się na kontakty z innymi.

Powyższe kryteria są o wiele ważniejsze niż doskonalenie się w „technikach komunikacji”, które przyjmują charakter manipulacyjny i niebez- pieczny, kiedy są wykorzystywane przez jednostki niedojrzałe lub defensywne (przyjmujące pozycje obronne). Niektóre osoby pełniące funkcje kierownicze lub przygotowujące się do ich pełnienia powinny być kształcone w zakresie kompetencji technicznych w procesie kierowania, inne w zakresie umiejętności kontaktowania się i współdziałania z ludźmi. Ci, którzy są zbyt zamknięci w sobie, zbyt słabi w nawiązywaniu i utrzymywaniu kontaktów lub zbyt zmienni w postępowaniu nie powinni kierować ludźmi. Powierzenie tej funkcji może doprowadzać do takich sytuacji, jak:

– utożsamianie się z „eksperckim” stylem działania, cechującym się zamknięciem na stosunki z otoczeniem, odgradzaniem się, sztuczną, nieprzydatną złożonością:

– sprzeczności w działaniu (np. będąc demokratą, obawia się jednak otwartej wymiany zdań z najbliższym otoczeniem, stąd ucieczka w biurokratyzm lub działania formalistyczne):

– pozorna nieudolność, która prowadzi do nieodpowiedzialności (pobłaża się sobie, nie potrafiąc wykorzystać potencjału własnego i współpracowników):

– okopanie się za formalnymi schematami organizacyjnymi (odwoływanie się do swego formalnego statusu, podczas gdy rzeczywista władza, to znaczy możliwość działania, wynika z wymiany i transakcji, które uda się stworzyć z innymi):

– nadmierne gromadzenie informacji.

Warunki pobudzającego komunikowania się z innymi

Kierownik chcący porozumieć się z innymi ma ku temu wiele okazji. Oto kilka przykładów na podstawie analizowanego wyżej procesu kierowania:

Komunikacja schodząca z góry struktury organizacyjnej: prezentacja celów organizacji, informacje zmierzające do zrozumienia jej funkcjonowania, upowszechnianie wyników działalności i innych ważnych zdarzeń z życia przedsiębiorstwa, wyjaśnianie co jest do zrobienia w zespołowym procesie pracy i roli w tym procesie każdego pracownika, dyskusje o powyższych sprawach, wzajemne uzupełnianie się i solidarność (współdziałanie i współodpowiedzialność).

Komunikacja pozioma: ułatwianie kontaktów między poszczególnymi częściami przedsiębiorstwa (wyjaśnianie nieporozumień, ułatwianie poznawania wzajemnych zależności, pobudzanie do podejmowania wspólnych działań, uczestnictwo w zespołach projektowych lub innowacjach).

Komunikacja wznosząca się po szczeblach struktury organizacyjnej: wspieranie możliwości wyrażania opinii przez wszystkich pracowników, tworzenie źródeł nowych pomysłów i adaptacja do zmieniających się warunków, rozwiązywanie problemów, jeśli to możliwe, tam gdzie one powstają i przez tych, którzy o tym mówią, badanie w jaki sposób każdy rozumie i odczuwa przekazywane informacje, sposoby postępowania i kierunki działalności przełożonych.

Trzeba eliminować pewne przyzwyczajenia i zastępować je innymi. Pasywne domaganie się czegoś powinno być wyjaśnione wraz z sugestiami zmian. Dyskusje ogólne o płynnym i ideologicznym przedmiocie powinny zniknąć na korzyść wymiany zdań na temat konkretnych problemów.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.